december 10, 2014 AUTHOR: admin CATEGORIES: Australië, Bent

Bent

Het is fijn te zien hoe Bent hier in Australië openbloeit. Hoewel hij op school samen met zijn kameraden precies wel een franke teut heeft is het thuis toch nooit een grote held geweest. Hem vuil maken zat er niet in, altijd heel voorzichtig, zand of gras tussen de tenen? Hell no.

Hier zien we hem alle dagen nieuwe dingen doen. In het zwembad gaat hij total loss. Van de kant springen, kopje onder gaan, ik mag hem zelf van de ene kant naar de andere kant gooien.

Zand tussen zijn tenen, ineens is dat allemaal ok. In het begin was de zee goed als er maar geen golven waren (een baai). Vandaag toen ik de grote golven in Yamba eens wou trotseren trok hij spontaan zelf zijn kleren uit om er ook mee in te springen.

Dat fietske van 25$, de beste investering ooit. Overal rijdt hij daarmee, in de dorpjes, in de winkel, op het stand, in de zee en vandaag na een fikske regenbui is hij wat gaan vlammen door de modder. Geweldig vond hij het om zich vuil te maken. Vroeger zou hij geen 5m ver rijden, nu doet hij (zelf) zijn helm aan (verantwoordelijk is hij nog steeds) en gaat hier telkens de campingplaats wat gaan verkennen, maar hij zal niet vertrekken voor hij iedereen een dikke zoen komt geven. Het is toch zo’n lieveke.

Bent kan out of the blue herinneringen ophalen en verhalen vertellen van thuis, van bij oma en oma en opa, van bij tante sas en peter kurt, van op school, van bij de vlerkjes. “Weet je nog?” is tegenwoordig zijn meestgebruikte zinnetje. En als we terug thuis zijn gaat hij ook nog eens klimmen met Titus, zijn beste vriendje. En op school gaat hij alles vertellen aan de juf en aan zijn vriendjes. Ook al zitten we al een dikke maand aan de andere kant van de wereld, het thuisfront ligt duidelijk nog vers in het geheugen.

Van de diertjes die we allemaal tegenkomen heeft hij precies geen schrik, met zijn lampje schijnt hij als het donker is altijd eens uit de camper om te zien of er niemand is. Hij zou ze allemaal willen aaikes geven en opnemen (enkel de krokodil & de slang in de zoo aaien, dat moest zo niet, dat heeft hij van de mama)

Alleen dat wandelen, dat is niet altijd zo zijn ding, hij kruipt liever in de rugzak op papa zijn rug. Chance dat het een pluimke is.

Straf eigenlijk van dat manneke , we sleuren die nu al 30 dagen overal mee naartoe en ook al heeft hij zoals elk kind wel eens een minder flinke dag, klagen doet hij niet, hij vraagt gewoon eens “gaan we vandaag ver rijden?” ’T is een toffe peetie onze Bent.

7 Comments

  1. Femke 7 jaar ago says:

    Waar is die like button 🙂

  2. Annick Van De Wiele 7 jaar ago says:

    Blij dit allemaal te lezen! Laat hem maar openbloeien dat ventje! en jullie, geniet ervan…

  3. Marijn Willems 7 jaar ago says:

    Haha de max. Nice read! Enjoy!

  4. Tom 7 jaar ago says:

    Leuk om dit te lezen !!

  5. oma Mieke 7 jaar ago says:

    ’t is zo een schatje ons Bentje,wat ga ik blij zijn om naar zijn verhalen te luisteren.

  6. Frieda 7 jaar ago says:

    Blij dit allemaal te lezen van onze kleine Bent ! Grappig dat hij overal zo rondchased met zijn fietske (en helm op) en dat hij het zo leuk vindt op reis met de diertjes enz. Geef hem een dikke knuffel van oma en opa. xxx

  7. veerle aers 7 jaar ago says:

    Jarne heeft het af en toe nog over Bent. Gisteren, als de zon s’ochtends begon te schijnen zei Jarne “ik denk dat Bent nu moet gaan slapen”(papa had eens proberen uit te leggen wanneer de zon waar in de wereld schijnt)
    Geniet er daar nog van!

Comments are closed.

Archief

Recente reacties

LAYOUT